Janjira's profileความรัก...กับเม็ดทรายPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
August 29 เหนื่อยมากเหลือเกินฉันคงรักเค้ามากเกินไป
แต่ตอนนี้...
เหนื่อยมากแล้ว
อยากหยุดพักเสียที
ฉันอดทนต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว
ที่ผ่านมามันมากพอแล้ว
ฉันไม่อยากร้องไห้ต่อความเจ็บปวด
ฉันจะทนเพื่ออะไรกัน
ในเมื่อเค้าก็แสดงให้เห็นแล้ว
ว่าฉันมันไม่ได้มีค่าอะไร
ไม่ว่าที่ผ่านมาหรือตอนนี้
ไม่เคยแสดงให้เห็นเลยว่ารัก
จะกินจะนอนจะไปไหน...ไม่เคยใส่ใจ
คงไม่แคร์มานานแล้ว
ไม่เคยมีน้ำใจให้
ฉันไม่สวย ไม่น่ารัก เหมือนอย่าง....
ฉันเคยเอาใจทุกอย่าง ไม่พูดไม่อะไร
แต่มันก็ไม่ได้ทำให้มันดีขึ้นมาหรอก
ฉันทำทุกอย่างให้ได้เพราะรัก
แต่มันไม่ได้มีค่าอะไร
แล้วทำใมฉันต้องทน
ต้องเป็นฝ่ายตาม
ต้องเป็นฝ่ายง้ออยู่ตลอดเวลา
ต้องคอยเป็นทาสรับใช้
พอฉันเฉยๆ ฉันร้าย
ฉันก็ถูกมองว่าไม่ดี
ฉันมันก็แย่แบบนี้ละ
จะอยู่ทำใมให้ไร้ศักดิ์ศรี
เค้าก็เห็นเราเหมือนหมาตัวหนึ่งเท่านั้น
August 10 ความรักในฐานะลูก...ความรักในฐานะแม่...ความรักในฐานะที่เป็นครอบครัวความรักในฐานะที่เป็นลูก
ใครจะรักเราเท่าแม่...ไม่มีอีกแล้ว
ตลอด 21 ปี ใครกันที่เลี้ยงดูเรา
ต้องอุ้มท้องตลอด 9 เดือน
คอยให้นม..คอยป้อนข้าวป้อนน้ำ
สอนสั่ง
มาวันนี้...เสียใจนะที่ทำให้แม่ผิดหวัง
แม่ไม่เคยร้องไห้ให้เราเห็น...แต่ก็รู้นะว่าอันที่จริงแม่แอบร้องไห้
แต่ก็จะไม่มีวันทำผิดเป็นครั้งที่ 2 อีกแน่นอน
ทุกวันนี้ก็ตั้งหน้าตั้งตาเรียนจนไม่มีเวลาพัก...คนที่เป็นห่วงเราจริงๆก็ คือ แม่ (อีกนั่นแหละ)
ถึงแม้ว่าตัวเราเองจะมีภาระแล้วก็ตาม
แต่ยังไงก็ไม่เคยคิดจะทิ้งแม่นะ
ไม่ว่ายังไงเรา 4 คนแม่ลูกก็จะยังเหมือนเดิม
อาจจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน...แต่เรายังคงมีกันและกันเสมอ
เพราะแม่ไม่เคยคิดจะทิ้งเราเลย
ต่อไปในอนาคตจะดูแลน้องๆให้แม่เอง...อีกปีกว่าๆหนูก็จะจบแล้วนะ
รักแม่ที่สุด...เสมอค่ะ
ความรักในฐานะที่เป็นแม่
มารู้ซึ้งที่สุดว่าความรักที่แม่มีต่อลูกมันเป็นแบบไหนกัน...ก็ตอนที่ฉันได้เป็นแม่คนแล้ว
มันเริ่มตั้งแต่เรารู้ว่ามีเค้า
มันเป็นสัญญาตญาณความรักของคนเป็นแม่
ที่ต้องปกป้องถนุถนอมเลี้ยงดูลูกให้ดีที่สุดกว่าชีวิตของเราเอง
คอยดูแลเค้า...คอยดูเค้าเติบโต...นั้นเป็นความสุขของฉัน
ถึงแม้ว่าฉันจะไม่ได้อยู่กับลูก...ไม่ได้คอยเลี้ยงดูเค้า
แต่ก็คิดถึง..และเป็นห่วงเสมอ
อยากได้ยินเสียงเค้า...พอได้ฟังจริงก็อยากไปหา
มันทรมารมากๆ..ไม่ใช่ว่าเราสบายนะที่ไม่ได้เลี้ยงเอง..มันรู้สึกตรงกันข้าม
ฉันเฝ้านับวันรอที่จะกลับไปอยู่กันพร้อมหน้ากัน...พ่อแม่ลูก
ความรักในฐานะที่เป็นครอบครัว
ความรัก....มันก็ต้องแตกต่างกันอยู่แล้ว
ความรักในฐานะที่ตัวเองเป็นลูก...ความรักในฐานะที่ตัวเองเป็นแม่คนแล้ว
หรือความรักของคนที่เป็นแฟนกัน....ก็ยังแตกต่าง...กับความรักของคนที่เป็นสามี-ภรรยากัน
ตอนที่ยังเป็นแฟนกัน..กับตอนนี้มันต่างกัน
แน่อยู่แล้ว..สถานะมันเปลี่ยนไป
ตอนเป็นแฟนกัน...เค้าต้องง้อเรา
ตอนแต่งกันแล้ว...เราต้องเป็นฝ่ายง้อ
ตอนเป็นแฟนกันดูแลเราอย่างดี
พอแต่งงานกันแล้วเราต้องเอาใจทุกอย่าง...ต้องทำให้สารพัด
ถึงจะทะเลาะกันยังไง...เราก็ต้องอดทนใช่ไหม..เพื่อลูก
เมื่อก่อน..เสียใจก็ไปพึ่งแม่
แต่ตอนนี้เราต้องเข้มแข็ง..ต้องดูแลครอบครัวของเราเอง
เพราะว่าเราทุกคนก็มีความต่างกันอย่แล้ว...มันเป็นเรื่องธรรมดาที่จะมีทะเลาะกันบ้าง
ตอนรักกันอะไรๆๆก็หวาน
ตอนทะเลาะกัน...เป็นยิ่งกว่าศัตรู
คิดๆก็ทั้งโกรธและขำ...
ก็รู้นะว่าเราเอง...บางครั้งก็เอาแต่ใจไปบ้าง...ตามประสาผู้หญิง
แต่รู้สึกว่าเค้าจะไม่ค่อยมีเหตูผลขึ้นเรื่อยๆ
คิดว่าตัวเองถูกเสมอ...คิดถูกทำถูก..
แล้วชอบหาว่าเราชอบทำอะไรที่มันคอยจะตรงกันข้ามกับเค้า
มีอย่างที่ไหน
เราจะซื้อร้องเท้าส้นสูงธรรมดา...แต่เค้าจะให้เราซื้อคัดชูให้ได้
ทั้งๆที่เราไม่ชอบใส่คัดชู...ใส่แค่สอบเทอมละ 2 ครั้ง
พอเรารีดผ้า...จู่ๆก็ออกจากห้องน้ำทั้งๆที่ยังอาบน้ำไม้เสร็จเพียงเพื่อให้เราอาบก่อน
ประเด็นสำคัญเลย...ที่เค้าเสียมารยาทกับรุ่นพี่
อุตส่าไปขอร้องให้เค้าสอนทำเวบให้
หวังว่าจะพาเค้าไปเลี้ยง
แต่เค้ายังอุตส่าใจดี...สอนให้เราแล้วยังเลี้ยงข้าวอีก
ก็ตัวเองนั่นแหละไปสายเอง
คิดว่าจะได้กินข้าวอร่อยๆ...ถ่ายรูปแล้วก็กลับ
ตัวเองไปสายยังไม่ทันถามก็มาว่าเค้าแล้ว
แถมยังกลับหน้าตาเฉยไม่เกรงใจพี่เค้า
คิดดูซินั่งรถจากอนุสาวรีย์ไป-กลับสะพานควายตอนเย็นๆ...จะนานไหม
กว่าจะได้กินข้าวอีก...
นานทีจะได้เจอกันทีก็อยากไปกินอะไรแปลกๆ...ไปถ่ายรูปแปบนึงค่อยกลับ
นั่งรถไฟฟ้าไม่ก็นาทีก็ถึงพาราก้อนแล้ว
กินข้าว 1 ชั่วโมง...ถ่ายรูป ครึ่งชั่วโมง
กลับมาอนุสาวรีย์ยังไงๆก็ไม่ก่อน 6 โมงครึ่ง....ดีกว่าให้เค้านั่งรถไปหาเราที่สะพานควายอีก
ไม่รู้อีกกี่ชั่วโมงถึงจะได้กลับ
ทีหลังหัดฟังซะมั้งดิ...มาถึงก็ว่าๆๆก่อนแล้ว
ตกลงใครสวนทางใคร
ถึงจะทำตัวน่าเบื่อยังไง...ฉันก็ต้องทนใช่ไหม
ถึงจะเห็นแก่ตัว...ฉันก็ต้องทนใช่ไหม
ถึงจะร้ายยังไง...ฉันก็ต้องทนใช่ไหม
ถึงจะเข้าข้างตัวเองเหลือเกิน...ฉันก็ต้องทนใช่ไหม
ก็เพราะอะไร....ก็เพื่ออะไร
ถ้าไม่รัก...ยังไงๆก็เกลียดไม่ลง
แต่ช่วยเห็นใจฉันบ้างได้ไหม
คิดซะบ้างดิ...เผื่อคนอื่นด้วย
พอดีกันก็รักซะจนล้น
พอทะเลาะกัน......
|
|
|
